بدان كه خداوند سبحان در اين سوره شريفه ( سورهء جمعه ) تأكيد نموده بر امرى كه براى آن اين سوره نازل شده و آن وجوب نماز جمعه ، و در مقدمه و آخر سوره با انواعى از تأكيداتى كه همانند آنها در هيچ عبادتى نيامده است ، تأكيد نموده است و همين نشانه‌اى است بر اين كه اين عبادت از مهم‌ترين آنها و با فضيلت ترين آنها است نزد او و همچنين محبوب‌ترين آنها و آن از چند وجه . سپس سه وجه را فرموده كه در وجه سوم هيجده گونه از تأكيد را ذكر نموده ، هيجدهمين آنها تأكيد به وسيلهء « إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ » است و اظهار داشته كه آن بر چهار نوع بيان شده است . در وجه چهارم آورده است : اين كه خداوند حكم را بعد از ذكر اين آيه از چند وجه تأكيد نمود ، كه وجه يازدهم آن تعقيب اين سوره است به سوره منافقين كه نشانگر اين است كه تارك اين فضيلت بدون علت ، منافق است . « 1 » اين شيوهء بيان وجوب ، بعضى از علماى متأخر از عصر مجلسى را بر آن داشته كه ردّى بر بيان مرحوم مجلسى به رشته تحرير درآورند . مؤلف اين رساله در جواب آنها به نوشتن اين جزوه پرداخته است و در پيش گفتار اين رساله مىنگارد : و بعد ، چون مسموع شد كه علامه ثانى و عالم و عامل به فرائض و نوافل سبحانى ملامحمد باقر مجلسى - طاب ثراه و جعل الجنة مثواه - در كتاب بحار الانوار كلامى افاده نموده است كه مشعر به اين كه تمام سورهء مباركه جمعه متضمّن ترغيب و تحريض بر اداى

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 89 ، ص 133 - 137 .